Deze maand begon met een verdrietig bericht. Een goede collega en  vriendin overleed aan kanker. Het is altijd weer bijzonder om te zien wat dat doet. Voor iedereen is rouwen een beetje anders en het hangt natuurlijk ook af van hoe dichtbij de persoon was in jouw dagelijks leven. Zo is rouwen per overlijden dat je meemaakt,  elke keer een beetje anders. Wat me opvalt is dat ik altijd voorbij de vraag kom die ik bovenaan deze blog heb gezet. Soms snel na overlijden, ook wel na een paar maanden, maar de vraag hoe wil je leven en hoe wil je zijn, komt vanzelf omhoog.  Het sterven van iemand zet je stil bij je eigen leven en hoe kostbaar dat is. Elke dag is weer een cadeau om uit te pakken en dankbaar voor te zijn.

 

Het is niet alleen bij rouw een belangrijke vraag, maar ook in het leven van kinderen die vastlopen in boosheid of andere emoties. Uiteindelijk kun je pas echt gelukkig zijn als je ontdekt wie je bent en wat je nodig hebt.

 

Het gaat in de kern eigenlijk over jezelf zijn en dit ook erkennen. Dit is wie ik ben en wat ik wil/nodig heb. Ik word altijd wat kriebelig als het gaat over jezelf zijn, want hoe kan je nou iemand anders zijn? Je bent altijd jezelf!

Alleen kun je wel doen wat je denkt dat een ander graag wil dat je doet.

Je kunt emoties wegstoppen of ze eruit gooien op een manier die jezelf en/of je omgeving beschadigd. Dan ben je wel jezelf, maar je doet niet zoals jezelf zou willen.

Het mooie van doen is dat je dit kan veranderen.

 

Je voelt en kan kiezen wat je ermee doet.

Je denkt en kan sturen naar gedachten die je helpen.

Je doet en kiest gedrag wat past bij wat je wilt bereiken.

 

Het kan niet de bedoeling zijn dat we nu met zijn allen vreselijk egoïstisch gaan worden.

Ikke, ikke en de rest kan stikken. Daar heb je ook weinig aan, want we hebben elkaar nodig in het leven. Het is liefde die ons een goed leven geeft. Maar elk mens heeft het nodig om te ontdekken wie het is en wat het graag wil. Er is voor iedereen een plek die je mag innemen. Ooit zei een psycholoog dat het vaak helpt om een ‘voor wat hoort wat’houding aan te leren aan kinderen. Op de school waar ik inval werken we met de zeven stappen van Covey en daar noemen ze het win-win.

 

Als Christen heb ik daarmee geworsteld, want je moet toch geven en het liefst zonder iets terug te verwachten. Inmiddels weet ik dat beiden belangrijk zijn. Het is mooi als je vrijgevig kunt zijn naar mensen die dat nodig hebben, maar jezelf leeg geven werkt niet.

Ook jij mag er zijn, met je talenten en je eigenschappen. Met wat jij belangrijk vindt en waar je van geniet. Juist met de dingen die bij je passen en waar jij blij van wordt, kun je een zonnetje zijn voor de mensen om je heen.

 

Lang verhaal kort, wat je wilt doet ertoe.

 

Het is daarom dat ik met kinderen aan de slag ga met hun eigenheid.

Wat vind jij leuk om te doen?

Jij mag zeggen wat jij wilt.

 

Als kind heb je niet altijd wat te willen, want je draait mee in een schoolsysteem waarin we in groepen leren. Ook thuis leven we met meer mensen die verschillende dingen willen of nodig hebben. Ik ben ervan overtuigt dat als we erkennen wat een kind wil en fijn vindt, het makkelijker is om hier mee om te gaan. Die liefde is er tenslotte ook en kinderen die zich gehoord en gezien voelen passen zich dan ook aan, maar niet vanuit frustratie, maar vanuit het inzicht dat er voor iedereen een plek is, ook voor de ander.

 

Bijna is er alweer een maand voorbij sinds het overlijden van mijn collega en ik kwam met een agenda aan tafel te zitten. Schrappen van wat er eigenlijk niet zo toe doet en ineens op mijn doelijst is belandt.  Ken je dat? Het is goed om af en toe stil te staan bij wat er voor jou toe doet in het leven. Ook in je gezin en in de opvoeding.

 

Want wie jij bent en wat jij wilt doet ertoe.

 

Warme groet, Dieneke